اين بخاطر آنست كه در زندگى مشكلات و حوادثى وجود دارد كه بدون ايمان به آخرت انسان نمىتواند آنها را تحمل كند . به راستى اگر زندگى محدود به همين چند روز عمر دنيا بود تصور مرگ براى هر انسانى كابوس وحشتناكى مىباشد ، به همين دليل منكران معاد هميشه در يك نوع نگرانى جانكاه و عذاب اليم به سر مىبرند ، در حالى كه مؤمنان به معاد مرگ را دريچه اى به سوى جهان بقا ، و وسيله اى براى شكسته شدن قفس و آزادى از اين زندان مىشمرند . آرى ايمان به معاد به انسان آرامش مىبخشد ، مشكلات را قابل تحمل مىكند ، و ايثار و فداكارى و جانبازى را براى بشر آسان مىسازد . اصولا آنها كه معاد را دليل بر دروغگويى يا جنون مىشمردند بر اثر كفر و جهلشان گرفتار عذاب تاريك بينى و گمراهى دور و درازى بودند . گرچه بعضى از مفسران اين عذاب را اشاره به عذاب آخرت دانسته‌اند ولى ظاهر آيه نشان مىدهد كه آنها هم اكنون در اين جهان در عذاب و ضلال گرفتارند . سپس به دليل ديگرى پيرامون معاد ، دليلى توأم با تهديد غافلان لجوج ، پرداخته چنين مىگويد : « آيا به آنچه پيش رو و پشت سر آنان از آسمان و زمين قرار گرفته نگاه نكردند » ؟ ( * ( أَ فَلَمْ يَرَوْا إِلى ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَالأَرْضِ ) * ) . اين آسمان با عظمت با اينهمه عجائب ، با اين همه اختران ثابت و سيار و نظاماتى كه حاكم بر آن است ، و همچنين اين زمين با تمام شگفتيها و انواع موجودات زنده و بركات و مواهبش ، گوياترين دليل بر قدرت آفريدگار است . آيا كسى كه قدرت بر اين همه امور دارد از باز گرداندن انسان بعد از